Pro Bono Musicae

Opis projektu

Projekt ma na celu ukazanie wielowątkowego spektrum kulturowego współczesnej muzyki klasycznej poprzez wydanie dzieł muzycznych wybitnego kompozytora pochodzenia polsko-żydowskiego, którego twórczość odzwierciedla losy polskich emigrantów wojennych.

Projekt zakłada stworzenie publikacji fonograficznej zawierającej kompozycje muzyczne
Mieczysława Wajnberga na wybrany instrument solowy z akompaniamentem orkiestry Polskiej Filharmonii Kameralnej Sopot oraz kameralistów. Publikacja zostanie rozkolportowana na całym świecie, ze szczególnym uwzględnieniem odbiorców polskich i niemieckich. Do produkcji publikacji posłuży nagranie zrealizowane w unikatowym akustycznie wnętrzu Kościoła Najświętszej Maryi Panny Wniebowziętej - Stella Maris w Sopocie.

Głównym celem projektu jest popularyzacja w społeczeństwach Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Federalnej Niemiec i innych krajów następujących czynników:
  • Polskiej tradycji muzyki klasycznej na przykładzie twórczości Mieczysława Wajnberga;
  • Działalności utalentowanych polskich wykonawców muzyki klasycznej, w tym debiutujących solistów;
  • Powszechnego dostępu społeczeństwa do kultury wyższej w postaci najwyższej jakości nagrań fonograficznych muzyki klasycznej realizowanych przy współpracy kulturalnej Polski i Niemiec.

Za całość procesu produkcji i wydania publikacji odpowiadał będzie czołowy niemiecki producent i wydawca muzyki klasycznej z wieloletnim doświadczeniem i renomą jednej z najbardziej prestiżowych firm fonograficznych na świecie -
TACET Musikproduktion w Stuttgarcie.

W ramach projektu przewidziana jest organizacja następujących elementów:
  • Koncerty symfoniczne i kameralne
  • Realizacja nagrania fonograficznego
  • Przygotowanie i realizacja poligrafii, druku oraz tłoczenia publikacji
  • Wydanie publikacji
  • Promocja publikacji w Polsce i innych krajach

Dzieła muzyczne objęte publikacją:
  • M. Wajnberg - Koncert nr 1 op.75 na flet i orkiestrę smyczkową (1961)
  • M. Wajnberg - Koncert nr 2 op.148 na flet i orkiestrę smyczkową (1987)
  • M. Wajnberg - 12 Miniatur na flet i orkiestrę op.29 A (1945-1983)
  • M. Wajnberg - Trio na flet, altówkę i harfę op.127 (1979)

Mecenat projektu

Grupa ENERGA
Grupa ENERGA: Mecenas - Wajnberg 2016

edge
Fundacja Współpracy Polsko-Niemieckiej
Projekt jest współfinansowany ze środków Fundacji Współpracy Polsko-Niemieckiej, w tym ze środków Ministerstwa Spraw Zagranicznych Republiki Federalnej Niemiec pozostających w dyspozycji Fundacji Współpracy Polsko-Niemieckiej.

edge
EuRoPol GAZ sa
Mecenas EuRoPol GAZ Wajnberg 2016

edge

Bank Zachodni WBK S.A.
Mecenas Pro Bono Musicae 2016

edge

Partnerzy projektu

Polska Filharmonia Kameralna Sopot jest instytucją kultury Miasta Sopot oraz Samorządu Województwa Pomorskiego. Mecenasem Polskiej Filharmonii Kameralnej Sopot jest Grupa ENERGA.
Powstała w lutym 1982 roku jako 19-osobowa orkiestra smyczkowa, w skład której weszli młodzi, utalentowani i pełni entuzjazmu muzycy. Jej założycielem był Wojciech Rajski. Zadebiutowali oficjalnie w czerwcu tego samego roku pod nazwą Orkiestra Kameralna Wojciecha Rajskiego, w Teatrze Muzycznym w Gdyni, a już za kilka dni otwierali koncertem festiwal Schleissheimer Sommer w Monachium i 37. Festiwal Sommerliche Musiktage Hitzacker.
Młody zespół od początku swojej kariery zachwycał publiczność i krytyków. Zapraszany uczestniczył we wielu niemieckich festiwalach i wystąpił w najważniejszych salach koncertowych Europy. Pod koniec lat osiemdziesiątych zespół dawał prawie 100 koncertów rocznie, głównie w Niemczech, ale również w innych krajach, w tym w USA i w Azji. Występowali z najwybitniejszymi solistami o światowej sławie. Z orkiestrą stale występują zarówno w kraju jak i za granicą czołowi polscy soliści. Występują na renomowanych festiwalach europejskich i w głównych salach koncertowych Polski i innych krajów.

TACET Musikproduktion jest producentem i wydawcą muzycznym, stworzonym w 1989 r. w Stuttgarcie.
Celem działalności firmy jest oddanie możliwie naturalnego brzmienia wydawanego przez instrumenty akustyczne. Nazwa "Tacet" w łacinie oznacza "bez dźwięku". W notacji muzycznej określa się w ten sposób całkowity brak dźwięku wydawanego przez głos/instrument lub grupę głosów/instrumentów w określonym czasie.
Tacet porównuje nośnik dźwięku z naczyniem. "Kiedy jest puste, to jego smak lub zapach powinien być całkowicie neutralny. Muzyka jest jak płyn, który wlewa się do naczynia. Muzyka ma swój zapach, kolor i dźwięk!"
Produkcje muzyczne Tacet odróżniają się przede wszystkim doborem sprzętu. Tacet nagrywa wyłącznie przy użyciu sprzętów lampowych, gwarantujących miękkość brzmienia. Dobór nośników również uwzględnia tylko te produkty, które pozwalają odzwierciedlić poziom zarejestrowanego materiału; są wśród nich płyty winylowe LP i cyfrowe CD-Audio, ale takżę Super Audio CD, DVD-Audio i Blu-Ray Audio, które umożliwiają zapis o najwyższej jakości, w tym w standardzie dźwięku dookólnego 5.1 (Real Surround Sound).
Wybór odzwierciedla zapotrzebowania rynku fonograficznego, przy czym tłoczenie płyt odbywa się z zachowaniem analogowego źródła nagrania. Należy wspomnieć również o doborze artystów, którzy wykonują dzieła rejestrowane i produkowane przez Tacet z zachowaniem najwyższej precyzji wykonawczej i wierności kompozycji artystycznej.
Te wszystkie czynniki powodują, że Tacet w trakcie minionych 25 lat stworzył markę szeroko kojarzoną przede wszystkim w świecie audiofilskim, tworzonym przez miłośników muzyki zarejestrowanej z możliwie najwyższą jakością i odsłuchiwanej w najczystszych parametrach odbioru.

Kompozytor

Mieczysław Wajnberg był polskim kompozytorem o korzeniach żydowskich, urodzonym 12 stycznia 1919 r. w Warszawie, zmarłym 26 lutego 1996 r. w Moskwie.
Mieczysław Wajnberg figuruje w słowniku „Żydzi w kulturze muzycznej ziem polskich w XIX i XX wieku" prof. Leona Tadeusza Błaszczyka jako Mojżesz lub Mosze Wajnberg, syn znanego dyrygenta teatralnego, skrzypka i kompozytora Samuela, ofiary nazizmu, zamordowanego w 1943 roku w Trawnikach. Mieczysław Wajnberg rozpoczął studiowanie kompozycji w Warszawie u prof. Józefa Turczyńskiego, następnie udało mu się uciec do Mińska, gdzie kontynuował studia do roku 1941. Resztę wojny przeżył Taszkiencie, a dalej studiował i pracował w Moskwie. Był bliskim przyjacielem Dymitra Szostakowicza, a jego kompozycje przypominają stylistycznie dobrze znane utwory radzieckiego mistrza. Podkreśla się jednak, że inspiracje przepływały w tym przypadku w przeciwnym kierunku, bo to Szostakowicz był zauroczony muzyką Wajnberga. Po upadku komunizmu Wajnberg zażądał od władz przywrócenia mu polskiego imienia Mieczysław. Niektóre źródła podają, że na parę miesięcy przed śmiercią, jako schorowany człowiek żyjący w ubóstwie Wajnberg przyjął chrzest w obrządku prawosławnym.
Trudne doświadczenia życiowe - w Holokauście kompozytor stracił całą rodzinę - wpłynęły na jego twórczość. Muzyka Wajnberga jest emocjonalnie rozbudowana, posiada duży ciężar ekspresyjny i dramatyczny. Niektóre utwory są szczególnie uduchowione, a część z nich obnaża dramatyczną potrzebę zrozumienia hekatomby II wojny światowej. Jego dzieła były wykonywane prawie wyłącznie na terenie ZSRR, co wynikało z jego konfliktu z władzą komunistyczną. Dorobek artystyczny Wajnberga składa się z ponad 150 opusów, które w niezwykły sposób łączą świat małego żydowskiego chłopca przesiąkniętego polską kulturą, utalentowanego kompozytora zafascynowanego światem wielkiej muzyki i jednocześnie człowieka przygniecionego losem samotnego emigranta.

Dyrygent

Wojciech Rajski jest dyrygentem i pedagogiem urodzonym w 1948 r. w Edwardowie.
Studia dyrygenckie odbył w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Warszawie w klasie Bogusława Madeya. Już podczas studiów był dyrygentem Orkiestry Symfonicznej Związku Harcerstwa Polskiego, z którą występował w całej Polsce. W 1971 ukończył studia otrzymując dyplom z wyróżnieniem i natychmiast został zaangażowany do Teatru Wielkiego w Warszawie, gdzie zadebiutował w 1972 spektaklem Giselle Adolphe'a Adama. W następnych latach prowadził liczne opery i balety. W 1973 otrzymał stypendium DAAD i wyjechał na studia podyplomowe do Akademii Muzycznej w Kolonii. W 1974 i 1975 doskonalił swoje umiejętności na kursach mistrzowskich w Wiedniu. Będąc etatowym dyrygentem Teatru Wielkiego w Warszawie do 1978, w 1974 wygrał konkurs na dyrygenta w Filharmonii Poznańskiej i tu podjął pracę, pełniąc w latach 1978-80 funkcję dyrektora naczelnego oraz artystycznego. Oprócz koncertów abonamentowych prowadził koncerty w ramach Festiwalu "Poznańska Wiosna Muzyczna" i koncerty organizowane przez Młodzieżowy Ruch Pro Sinfonica. Jednocześnie w 1978, na zaproszenie Jana Krenza, który był dyrektorem artystycznym opery i filharmonii w Bonn, został pierwszym dyrygentem Theater der Stadt Bonn i Beethovenhalleorchester i pełnił tę funkcję do 1981.
W 1982 Wojciech Rajski założył na Wybrzeżu orkiestrę kameralną, z którą koncertował w Monachium, Hanowerze i w sali Filharmonii Berlińskiej. Początkowo funkcjonowała ona pod nazwą Orkiestra Kameralna Wojciecha Rajskiego, a od 1986 do dziś działa pod jego kierownictwem jako Polska Filharmonia Kameralna w Sopocie. Z orkiestrą tą podczas tournées koncertowych odwiedził dwukrotnie Stany Zjednoczone, Chiny, Japonię i prawie wszystkie kraje europejskie. Jednocześnie w 1988 sprawował funkcję dyrektora artystycznego Filharmonii Bałtyckiej w Gdańsku. W latach 1993-2006 był dyrektorem artystycznym Polskiej Orkiestry Radiowej.
Wojciech Rajski stale koncertuje jako gościnny dyrygent z wieloma prestiżowymi orkiestrami na świecie. Występował ze znakomitymi solistami światowej sceny muzyki klasycznej. Brał udział w wielu międzynarodowych festiwalach. Ma w swym fonograficznym dorobku ponad 60 płyt dla prestiżowych firm fonograficznych na całym świecie. Dokonał też nagrań archiwalnych dla radia i telewizji w Polsce i w Niemczech.
Zajmuje się równocześnie działalnością pedagogiczną. W 1993 wykładał w Hochschule für Musik w Karlsruhe, gdzie otrzymał tytuł profesora. Od 1998 jest profesorem dyrygentury w Hochschule für Musik und Darstellende Kunst we Frankfurcie nad Menem, od 2008 prowadzi klasę dyrygentury w gdańskiej Akademii Muzycznej.
W uznaniu dokonań artystycznych Wojciech Rajski otrzymał m.in.: w 1998 - Medal Św. Wojciecha za wybitne zasługi dla Miasta Gdańska, w 2002 - Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, 2005 - Srebrny Medal "Zasłużony Kulturze Gloria Artis".

Solistka i muzycy kameralni

Antonina Styczeń jest flecistką solową urodzoną w 1991 r. w Bielsku-Białej.
Studiowała w prestiżowej Escuela Superior de Musica Reina Sofia w Madrycie w klasie fletu Jacques’a Zoon’a oraz ukończyła z wyróżnieniem Uniwersytet Muzyczny Fryderyka Chopina w Warszawie w klasie fletu Elżbiety Dastych-Szwarc i Agaty Igras-Sawickiej. Laureatka konkursów muzycznych - II nagroda w Bukareszcie - XV International Music Competition, trzecia nagroda w Macedonii - "Ochrid Pearls 2009 oraz wielu innych. Beneficjentka stypendiów i nagród -stypendium Fundación Albeniz w Hiszpanii, stypendium Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego “Młoda Polska”, dwukrotna stypendystka za osiągnięcia artystyczne Ministra Kultury, potrójna laureatka "Otwartej Filharmonii Agrafki Muzycznej". Odbierała naukę od tak renomowanych pedagogów jak: Andreas Adorjan, Walter Auer, Samuel Coles, David Dolan, Carsten Eckert, Pierre Yves-Artaud oraz Andrea Lieberknecht. Koncertowała jako solistka ze Śląską Orkiestrą Kameralną oraz Polską Filharmonią Kameralną w Sopocie oraz występowała z poważanymi muzykami takimi jak Hansjorg Schellenberger i Siegfried Mauser.
Dodatkowo jako profesjonalny jeździec (v-ce mistrzyni Polski w skokach przez przeszkody, 2006) Antonina planuje połączyć obie jej pasje - muzykę i jeździectwo - w jeden fascynujący spektakl.

Zuzanna Federowicz jest harfistką urodzoną w 1990 r.
W 2015 roku ukończyła Uniwersytet Muzyczny Fryderyka Chopina w Warszawie otrzymując dyplom z wyróżnieniem. Zuzanna jest laureatką I nagrody w konkursie instrumentalnym UFAM („union francaise des artistes musiciens”) w Paryżu oraz licznych konkursów instrumentalnych w Polsce. Stypendystka Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, Centrum Edukacji Artystycznej oraz Fundacji im. Józefa Elsnera. Uczestniczyła w wielu międzynarodowych kursach prowadzonych przez wybitnych wirtuozów harfy. Występowała jako solistka i kameralistka w Polsce i innych krajach. Wśród jej doświadczeń orkiestrowych znajdują się m. in. występy z orkiestrami Filharmonii Narodowej w Warszawie, Filharmonii Lubelskiej, Filharmonią Poznańskiej oraz Filharmonii Bałtyckiej. Zajmuje się także realizacją basu cyfrowanego na harfie występując w zespołach barokowych. Zuzanna Federowicz również studiuje matematykę na Wydziale Matematyki, Informatyki i Mechaniki Uniwersytetu Warszawskiego i jest członkiem teatru studenckiego UW „Hybrydy”.

Paweł Czarny jest altowiolistą urodzonym w 1990 r.
Naukę gry na skrzypcach i altówce pobierał w szkołach muzycznych w Mielcu i Krakowie. Od października 2009 r. jest studentem UMFC w Warszawie w klasie prof. Piotra Reicherta i dr Katarzyny Budnik-Gałązki. Uczestniczył w wielu kursach, konkursach, a także festiwalach o zasięgu ogólnopolskim i międzynarodowym, współpracując z czołowymi artystami światowej sceny muzyki klasycznej jako solista i kameralista. Paweł Czarny jest laureatem licznych konkursów muzycznych w Polsce i za granicą. Jest także stypendystą Ministra Kultury Rzeczypospolitej Polskiej i Krajowego Fundusz na Rzecz Dzieci. W kwietniu 2009 r. na drodze konkursu wziął udział w międzynarodowym projekcie YouTube Symphony Orchestra (koncert w Carnegie Hall w Nowym Jorku).

Jakub Kitowski jest pianistą urodzonym w 1991 r.
Obecnie jest studentem w klasie fortepianu prof. Edwarda Wolanina oraz w klasie kameralistyki prof. Mai Nosowskiej. Jest stypendystą i laureatem wielu konkursów, m.in. III miejsca na IV Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym "Premio Accademia Giovanni 2014" w Rzymie oraz II miejsca na XIII Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym "Muzyka bez granic" w Druskiennikach na Litwie. W swoim dorobku ma koncerty fortepianowe S. Rachmaninowa, L. van Beethovena, C. Saint-Saensa, E. Griega, F. Mendelssohna-Bartholdiego i F. Liszta. Koncertował z towarzyszeniem m.in. zespołów orkiestrowych Filharmoniii Świętokrzyskiej, Filharmonii Podkarpackiej, a także Narodowej Lwowskiej Orkiestry AM im. M. Lysenki.